۱۳۹۲ شهریور ۶, چهارشنبه

دشــمــن شــکــن [آخر تو را ویران کنم ...... بنیادِ زشت ات برکَنم]


«دشمن»! دگر زانو بزن
سر نآیدت بر روی تن
آمد به میدان، «پــارســی»
بستاند آن جان را ز تن
من آمدم خُردت کنم
آخر منم، «دشــمــن شــکــن»
از مشت های «این» و «آن»
از گفته های های «مــا» و «مــن»
باید بترسی ای «سیاه»!
ای «بی شرف»! ای «بی وطن»!
«آتــش» به جان ات افکنم
با هر «ســرود» و هر «ســخــن»
«گــفــتــار» من، زهر تو و
بی چاره گردی با «ســخــن»
ای «اژدهای مارخور»!
ای خود، تو همچون «اهرمن»!
دیگر نداری راهی و
باید بخواهی گم شدن
خود با دو دست خویشتن
خود را به دریا درفکن
ای کم تر از «کفتار» و «خوک»!
ای که تر از «زاغ» و «زغن»!
ما جمله گی مُشت ایم و تو
دندان و فَکّی و دهن
گوید به من این دل که: «تو
جان اش به مشت ات درشکن
وآن گاه این افسانه را
در مزبله، در گوه فکن ...»
ای «نابه کار نانجیب»!
ای زنده ات چون «گور کن»!
باید بمیری، مرگِ تو
پایان کابوس «وطــن»
باید بسوزی، گم شوی
این «شعله» و این هم «کفن».

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

- عــلــی اکــبــرزاده -

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر